Niet van porselein…
Laten we beginnen bij een stukje verwachtingsmanagement. Dit is AI, de AI versie van mij. Lees verder waarom…
Waar denk je aan bij porselein?
Aan het servies van oma. Zo’n kopje waar je vooral niet te hard mee mocht doen, want voor je het wist lag het in duizend stukjes. Of aan die porseleinen poppetjes. Die schattige meisjes in van die jurkjes die vroeger bij mijn moeder in de woonkamer stonden. Die perfecte porseleinen gezichtjes. Glad. Volmaakt.
Gisteren had ik dus een avondje uit. En ik dacht: weet je wat, ik doe eens gek. Make-up. Als ik make-up op heb, voel ik me soms ook een beetje zo’n poppetje. Een soort porseleinen versie van mezelf. Of eigenlijk: de AI-versie van mezelf.
Je weet wel, die versie waarbij alles net iets gladder, egaler en perfecter is. Waar geen vermoeidheid te zien is en je huid eruitziet alsof je elke nacht acht uur slaap krijgt. Het voelt dan ook alsof ik me een beetje verstopt heb. Alsof ik onder die perfecte huid zit. En perfect maakt kwetsbaar. Tenminste, bij mij. Ten eerste omdat ik niet in mijn gezicht mag wrijven; want de kans is groot dat het dan overal zit. Maar perfectie brengt ook een bepaalde verwachting met zich mee. En als ik ergens een hekel aan heb...
Ik ben niet altijd van porselein.
Ik kan best een stootje hebben. Sterker nog, ik heb er inmiddels best een aantal gehad.
Maar dat betekent niet dat ik nooit kwetsbaar ben. Want dat ben ik dus wel. Mega zelfs, soms.
Er zijn van die momenten dat iets kleins ineens heel groot voelt. Dat een opmerking blijft hangen. Dat ik mezelf ineens afvraag waarom iets me zo raakt. Kwetsbaar zijn betekent niet dat je van porselein bent. Het is zo dat je je kwetsbaar kunt voelen en tóch een stootje kan hebben.
En soms kun je dus ook ineens de AI-versie van jezelf zijn. Maar post ze maar niet.