Er komt voor iedereen wel eens een moment waarop je terugkijkt naar iets en denkt: dit zou ik nu anders doen. En dan volgt vaak dat andere stemmetje in je hoofd dat zegt dat je een sukkel bent en dat je beter had moeten weten. Alsof groei eerder komt dan het leven zelf. Spoiler! Inzicht komt altijd later.

De januari blues is geen officiële diagnose, maar veel mensen kennen het. Een gevoel van somberheid of futloosheid …. Een dik, vet, nehhhhh gevoel. Het gevoel dat je het liefst in je bed had gebleven.

Is het de tijd van het jaar, de tijd van de maand of ben ik gewoon een sentimenteel weekdier? Nja… de eerste twee zijn het niet, dus dan is het structureel vrees ik.

Zeggen wat je voelt. Ik heb lang gedacht dat dit niet veilig was, dat dit dingen waren die je beter een beetje kon doseren. Niet te vaak. Niet te duidelijk. En vooral: niet te veel. Want te gevoelig zijn, dat was iets wat je blijkbaar moest fixen. Poh en dat heb ik geprobeerd hoor afgelopen jaar. Niet normaal.

Soms hoor je een bericht waardoor de wereld even stilstaat. Iets dat zo onwerkelijk is dat je er stil van bent. Ja, zelfs ik.

“Wie is hier de grote baas?” vroeg ik vroeger gekscherend aan mijn jongste, toen hij in zijn pyjamaatje op de overloop stond. Hij was nog maar twee.