Er komt voor iedereen wel eens een moment waarop je terugkijkt naar iets en denkt: dit zou ik nu anders doen. En dan volgt vaak dat andere stemmetje in je hoofd dat zegt dat je een sukkel bent en dat je beter had moeten weten. Alsof groei eerder komt dan het leven zelf. Spoiler! Inzicht komt altijd later.

De januari blues is geen officiële diagnose, maar veel mensen kennen het. Een gevoel van somberheid of futloosheid …. Een dik, vet, nehhhhh gevoel. Het gevoel dat je het liefst in je bed had gebleven.

Je hebt:

• Minder energie
• Weinig motivatie
• Meer behoefte aan rust
• Twijfels over jezelf en je keuzes

Dit gevoel ontstaat niet zomaar. Januari is donker, koud en stil. En juist die stilte maakt dat je meer tijd krijgt om na te denken.

Daar komt bij:

• Minder daglicht (wat invloed heeft op je humeur)
• Financiële realiteit na de feestdagen (oef)
• De druk van goede voornemens (ja…nu moet het echt)
• Vergelijking met anderen op social media. Anderen lijken het altijd beter voor elkaar te hebben. Let op; lijken (in de kast vaak).

Alles bij elkaar kan dat zorgen voor een gevoel van tekortschieten. Alsof je potdomme nu al achterloopt, terwijl het jaar net begonnen is. Het is nog maar een paar dagen oud! Verrek! The pressure…

Is het de tijd van het jaar, de tijd van de maand of ben ik gewoon een sentimenteel weekdier? Nja… de eerste twee zijn het niet, dus dan is het structureel vrees ik.

Ik kreeg als een soort complimentendag bij de laatste bijeenkomst van de training die ik volgde, een pannetje vol persoonlijke briefjes. En dat raakte mij meer dan ik verwacht had.

“Wat ben je een heerlijke krachtpatser” werd er geschreven door de enige mannelijke deelnemer. Ik weet wel waarom hij dat zei. Omdat ik graag het beeld in stand houd dat ik alles alleen kan, niemand nodig heb en een zelfstandige vrouw ben. Dat ben ik ook. Maar zelfstandig zijn wil niet zeggen dat je alles alleen moet doen. Dat je geen hulp mag vragen, je emoties niet mag tonen en niet mag uitspreken wat je nodig hebt. Weet ik inmiddels, of althans...dat begin ik te leren.

Zeggen wat je voelt. Ik heb lang gedacht dat dit niet veilig was, dat dit dingen waren die je beter een beetje kon doseren. Niet te vaak. Niet te duidelijk. En vooral: niet te veel. Want te gevoelig zijn, dat was iets wat je blijkbaar moest fixen. Poh en dat heb ik geprobeerd hoor afgelopen jaar. Niet normaal.

Inmiddels weet ik: te gevoelig bestaat niet. Wat wel bestaat, is jezelf aanleren om de emoties die daarbij horen wat te beteugelen. 

Soms hoor je een bericht waardoor de wereld even stilstaat. Iets dat zo onwerkelijk is dat je er stil van bent. Ja, zelfs ik.

Dagenlang zat ik vol ongeloof over wat er gebeurd was. Welke beslissing Dennis had genomen. Het raakte me diep. Iemand die ik vooral van vroeger kende, maar die altijd een glimlach bij me opriep als ik hem zag.

Hij was zo’n persoon die elke gelegenheid kleur gaf, die licht en vrolijkheid bracht waar hij was. Hij vulde de ruimte. Altijd een grapje, meestal dubbelzinnig, wat volgde door een knipoog en zijn lach. Maar ik kon het van hem hebben. Hij voetbalde vroeger met mijn broertje en ik wist wel een beetje hoe hij in elkaar stak. Altijd even gek doen, altijd even een knipoog.

Dennis was iemand die vol in het leven stond. Een echte levensgenieter. Dat zag je mooi terug op alle foto’s die vandaag tijdens zijn afscheid voorbijkwamen. Altijd een lach, een gekke bek en veelal een ontbloot bovenlijf. Waar hij overigens hard voor werkte en terecht trots op was.

Een hardwerkende jongen wist ik, maar ook sociaal, warm, altijd in voor een feestje. Met een prachtig gezin, een grote vriendenkring, mooie vakanties en herinneringen die zoveel mensen met hem delen.

“Wie is hier de grote baas?” vroeg ik vroeger gekscherend aan mijn jongste, toen hij in zijn pyjamaatje op de overloop stond. Hij was nog maar twee.

“IKKE!” riep hij, zijn speen triomfantelijk in de lucht houdend.

“Mama is de grote baas,” verbeterde ik hem.

“NEEEE, IKKE!!” riep hij, terwijl hij zich op zijn tenen groot maakte.