Hi! Ik ben Bianca, Bi of ook wel Caat(je) genoemd en ben dol op schrijven. Ik neem je graag mee in mijn wereld met alle uitdagingen, hersenspinsels en avonturen die daarbij horen. Alles geschreven met de nodige zelfspot en een knipoog. En altijd met emotie.
Oftewel, avonturen van een hart dat durft.....soms...meestal...
De oorzaak is minder spannend dan je wellicht dacht, of gehoopt had. Ik bedoel van de kou. Van de airco wel te verstaan. Het klimaat in de kantoortuin staat gelijk aan de lente in Nederland. Sommige zitten het liefst met de winterjas aan en anderen zitten met een zweetnaad. Ik ben serieus benieuwd hoeveel onenigheid op de werkvloer ontstaat door het kantoorklimaat.
Yep. Zo ben ik echt genoemd. Dat was na mijn blog van een tijdje terug over de speeddate sessies. Ik zou mannen belachelijk maken die op zoek waren naar de liefde. Het was satire mensen.
Voor degene die niet weten wat dat is, let op:
"Het doel van satire is vaak niet alleen om te vermaken, maar ook om kritiek te leveren en de lezer of kijker aan het denken te zetten.
Kenmerken van een goede satire
Afijn, zo ben ik dus genoemd. Een mannenhater. Maar ook wel eens heks, aandachttrekker, arrogant wijf en nog vele andere benamingen. Meestal direct na een afwijzing, dat wel. "Nee" is toch lastig. Ik moest daardoor wel een "pot" zijn en op vrouwen vallen en ga zo nog maar even door.
Niets van dat alles jongens. Ik ben gewoon niet gediend van ongepaste en opdringerige berichten. Niet op mijn socials, niet op linkedin en niet op mijn zakelijke mail van mijn eigen bedrijf waar ik het verzoek kreeg om tegen betaling gedragen ondergoed op te sturen. What the fuck mensen. Zeker last van de warmte deze hittegolf.
Er komt voor iedereen wel eens een moment waarop je terugkijkt naar iets en denkt: dit zou ik nu anders doen. En dan volgt vaak dat andere stemmetje in je hoofd dat zegt dat je een sukkel bent en dat je beter had moeten weten. Alsof groei eerder komt dan het leven zelf. Spoiler! Inzicht komt altijd later.
Is het de tijd van het jaar, de tijd van de maand of ben ik gewoon een sentimenteel weekdier? Nja… de eerste twee zijn het niet, dus dan is het structureel vrees ik.
Ik kreeg als een soort complimentendag bij de laatste bijeenkomst van de training die ik volgde, een pannetje vol persoonlijke briefjes. En dat raakte mij meer dan ik verwacht had.
“Wat ben je een heerlijke krachtpatser” werd er geschreven door de enige mannelijke deelnemer. Ik weet wel waarom hij dat zei. Omdat ik graag het beeld in stand houd dat ik alles alleen kan, niemand nodig heb en een zelfstandige vrouw ben. Dat ben ik ook. Maar zelfstandig zijn wil niet zeggen dat je alles alleen moet doen. Dat je geen hulp mag vragen, je emoties niet mag tonen en niet mag uitspreken wat je nodig hebt. Weet ik inmiddels, of althans...dat begin ik te leren.
Soms hoor je een bericht waardoor de wereld even stilstaat. Iets dat zo onwerkelijk is dat je er stil van bent. Ja, zelfs ik.
Dagenlang zat ik vol ongeloof over wat er gebeurd was. Welke beslissing Dennis had genomen. Het raakte me diep. Iemand die ik vooral van vroeger kende, maar die altijd een glimlach bij me opriep als ik hem zag.
Hij was zo’n persoon die elke gelegenheid kleur gaf, die licht en vrolijkheid bracht waar hij was. Hij vulde de ruimte. Altijd een grapje, meestal dubbelzinnig, wat volgde door een knipoog en zijn lach. Maar ik kon het van hem hebben. Hij voetbalde vroeger met mijn broertje en ik wist wel een beetje hoe hij in elkaar stak. Altijd even gek doen, altijd even een knipoog.
Dennis was iemand die vol in het leven stond. Een echte levensgenieter. Dat zag je mooi terug op alle foto’s die vandaag tijdens zijn afscheid voorbijkwamen. Altijd een lach, een gekke bek en veelal een ontbloot bovenlijf. Waar hij overigens hard voor werkte en terecht trots op was.
Een hardwerkende jongen wist ik, maar ook sociaal, warm, altijd in voor een feestje. Met een prachtig gezin, een grote vriendenkring, mooie vakanties en herinneringen die zoveel mensen met hem delen.
