Jaaa!!! Het is zo ver! Ik ben officieel voor mezelf begonnen als social media/ content creator. Voor al je visuals, teksten schrijven, inplannen van de socials en het bepalen van een strategie kun je bij mij terecht. Maar ook wanneer je graag een flyer wilt, visitekaartje, of mooie banners voor op je website.

Het ging niet zonder slag of stoot. Ik was namelijk een beetje huiverig om de stap te zetten. Verantwoordelijkheden, loyaliteit en gewoon lafheid zorgden ervoor dat ik mijn plannen lang op de plank liet staan. Soms heb je een schop onder je kont nodig. Iemand die je een spiegel voorhoudt en toch ook met je meedenkt om vooral jouzelf aan het denken te zetten. Nou, die was er ineens! Niet ineens, al een tijdje met veel helpende berichten en inzichten, maar nog niet eerder op zakelijk gebied. Vooral met een lach als de wereld weer even te donker werd voor me 🤍. Het hield mij op de been. En nu staat er ook iets moois! Een eigen bedrijf. BiCreate!

Ik ga dus bedrijven helpen om hun boodschap en diensten in 1 stijl uit te dragen naar de buitenwereld, een eigen, herkenbare stijl.  Ik ga zorgen dat alles op rolletjes loopt en zij zelf geen omkijken meer hebben aan die hele online wereld. Ze hebben het vaak druk genoeg!

Dinsdag had ik dus mijn afspraak bij de Kamer van Koophandel. Denkende dat ik de enige was, kwam ik van een koude kermis thuis. Ik was naar Amsterdam omdat daar uitgebreid tijd was voor al mijn vragen. En zoals jullie weten kan ik nogal lang van stof zijn en wat zijwegen nemen, dus die 60 minuten waren wel nodig.

Ik was veel te vroeg en er werd mij op niet misverstane toon een plek aangewezen in de wachtruimte. Door, zoals ik later begreep de pensionada wiens laatste dag het was, en die er erg aan toe was ;-). De wachtruimte werd steeds voller. Ik houd ervan om mensen te bekijken dus ik verveelde mij niet. De ruimte vulde zich met gezinnen met kleine kinderen, schilders in tenue en er werden veel verschillende talen door elkaar gesproken. Rumoerig, luid, druk. Ineens kwamen er uit allemaal deurtjes mensen die de bezoekers kwamen oproepen en meenamen naar hun kantoortjes. Door de prikkels en zoveel rumoer in zoveel verschillende talen was ik even bang dat ik mijn naam niet zou kunnen horen. Tot een man in een overhemd luid riep "Bianca Niesten", ja! Dat ben ik! 

Hij stelde mij gerust dat we tijd genoeg hadden dus ik al mijn vragen aan hem kon stellen. Dat heb ik gedaan. Daarnaast weet ik nu ook dat hij kleine kinderen heeft en bezig was met wat hoveniers voor het aanleggen van zijn tuin. Zijwegen....je kent me...of niet, maar dan weet je het nu. Je raadt het al, we zaten over het uur. Maar! Ik ben (nog) veel wijzer geworden en weet wat mij te doen staat. En dat is best nog wel wat. Samenwerkingsovereenkomsten, algemene voorwaarden, facturen, administraties bij houden. Pfoe. Maar ik ga ervoor.  Ik ga het gewoon proberen en er vanuit dat het een succes gaat worden. Want dat wordt het!

Ai Ai AI….

Steeds meer foto’s die ik voorbij zie komen zijn gemaakt met AI. Vooral veel ijdele zelfportretten. Ik blijf erbij jongens, als je een mooie foto van jezelf wilt, boek een goede fotograaf. Toegegeven, het systeem leert steeds sneller en beter en de foto’s zijn bijna niet meer van de werkelijkheid te onderscheiden. Tot je iemand in het echt tegenkomt. AI…

Ben blij dat ik niet op die datingapps zit want ook die zullen er vol mee staan gok ik. In ieder geval moet ik mijn algoritme aan gaan passen. Want mijn nieuwsgierigheid obv mijn vakgebied bekijkt deze foto’s ongezond vaak blijkbaar. Waar de meeste mannen hun tijdlijn overspoeld wordt met “dansende” cq huppelende vrouwen in een te kleine bikini, staat de mijne steeds vaker vol met foto’s die BIJNA niet van echt zijn te onderscheiden. Ook wel interessant om de groei van zo’n programma vanaf het begin mee te maken. Zonde is het wel. Ik volg graag echte accounts, met echte beelden, met echte verhalen. Want ook de verhalen zijn steeds minder authentiek. De verhalen zijn allemaal met dezelfde "swung" geschreven, uit dezelfde mouw geschud, die van onze vriend ChatGPT. Wist je dat er zelfs mensen zijn die een relatie hebben met de Chat, ermee trouwen? Lees dit artikel maar eens, geloof me…hij is niet de enige.

Jacob (61) is al 2 jaar 'getrouwd' met zijn AI-vrouw Aiva: "We zijn erg klef, we vertellen elkaar vaak dat we van elkaar houden"

https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2025/10/27/pano-vriendschap-seks-relaties-met-ai/

Laatst zag ik dat programma op tv dat mensen 24 uur bij elkaar worden gezet in een huis, in hoop de liefde in elkaar te vinden. Die dame vroeg werkelijk alles aan de populaire  Chatbot. Elke beslissing ging er doorheen en dat vertelde ze trots aan haar date.  “Ja, en als hij mij dan 2 opties geeft van wat ik kan doen in een situatie, dan zeg ik ‘nee jij moet voor mij kiezen!’” . Wat? Wtf… Weg zelfdenkend vermogen. Pohhh…er gaat serieus iets mis mensen. HALLOOOOO! ZIJN WE WAKKER?! De wereld wordt steeds gekker. En niet alleen in Amerika of Den Haag. De mensheid lijkt ernstig in de war. Waarden en normen worden te grabbel gegooid onder het mom van “vrijheid blijheid”. Geen verantwoordelijkheid meer naar elkaar, want “ik ben niemand iets verschuldigd”.

Menselijkheid zou niet misstaan in een wereld gerund door doorgedraaide, op macht beluste wereldleiders en chat-systemen die blijkbaar de rol van onze medemens overnemen. Omdat mensen het gevoel hebben daar eerder terecht te kunnen dan bij vrienden, kennissen…mensen. Het maakt mij een beetje verdrietig. Het is prachtig wat voor doorbraken de vooruitgang biedt op medisch gebied, maar het is verontrustend wat voor achteruitgang deze ‘vooruitgang’ veroorzaakt op het menselijke aspect in het leven. Zwaar? Misschien. Te zwaar? Daar weet ChatGPT vast wel wat op, met uitgewerkt voedings/trainingsschema. Enige wat hij niet kan geven is discipline. Maar wacht, dat zoeken we ook even op en anders halen we onze foto even door AI, hatsjee…gefixt!

Oh en deze tekst komt niet van ChatGPT, te zien aan de emotie waarmee het geschreven is en waarschijnlijk de spelfouten door het snelle typen.

Fijne zondag zonnestraaltjes!

Onderhandelen. Sterk in je schoenen staan. Je niet laten manipuleren. Voet bij stuk houden. En niet bang zijn voor een beetje tegengas.

Dat is opvoeden van pubers. Is het makkelijk? Twee van die grote jongens in huis? Niet altijd. Je moet zorgen dat je altijd "hun ouder" blijft, hoezeer ze ook boven je uit torenen. Je moet kunnen lullen als brugman; kan ik! En ik hoef nog steeds alleen maar mijn wenkbrauw op te tillen om ze aan te geven dat ze een grens naderen.

Zeker toen ik mijn wenkbrauwen laatst had laten verven en stylen "Hoe lang blijft dit zo mam? Het is namelijk best een beetje creepy".  Thanks schat ;-)

Er komt voor iedereen wel eens een moment waarop je terugkijkt naar iets en denkt: dit zou ik nu anders doen. En dan volgt vaak dat andere stemmetje in je hoofd dat zegt dat je een sukkel bent en dat je beter had moeten weten. Alsof groei eerder komt dan het leven zelf. Spoiler! Inzicht komt altijd later.

De januari blues is geen officiële diagnose, maar veel mensen kennen het. Een gevoel van somberheid of futloosheid …. Een dik, vet, nehhhhh gevoel. Het gevoel dat je het liefst in je bed had gebleven.

Je hebt:

• Minder energie
• Weinig motivatie
• Meer behoefte aan rust
• Twijfels over jezelf en je keuzes

Dit gevoel ontstaat niet zomaar. Januari is donker, koud en stil. En juist die stilte maakt dat je meer tijd krijgt om na te denken.

Daar komt bij:

• Minder daglicht (wat invloed heeft op je humeur)
• Financiële realiteit na de feestdagen (oef)
• De druk van goede voornemens (ja…nu moet het echt)
• Vergelijking met anderen op social media. Anderen lijken het altijd beter voor elkaar te hebben. Let op; lijken (in de kast vaak).

Alles bij elkaar kan dat zorgen voor een gevoel van tekortschieten. Alsof je potdomme nu al achterloopt, terwijl het jaar net begonnen is. Het is nog maar een paar dagen oud! Verrek! The pressure…

Is het de tijd van het jaar, de tijd van de maand of ben ik gewoon een sentimenteel weekdier? Nja… de eerste twee zijn het niet, dus dan is het structureel vrees ik.

Ik kreeg als een soort complimentendag bij de laatste bijeenkomst van de training die ik volgde, een pannetje vol persoonlijke briefjes. En dat raakte mij meer dan ik verwacht had.

“Wat ben je een heerlijke krachtpatser” werd er geschreven door de enige mannelijke deelnemer. Ik weet wel waarom hij dat zei. Omdat ik graag het beeld in stand houd dat ik alles alleen kan, niemand nodig heb en een zelfstandige vrouw ben. Dat ben ik ook. Maar zelfstandig zijn wil niet zeggen dat je alles alleen moet doen. Dat je geen hulp mag vragen, je emoties niet mag tonen en niet mag uitspreken wat je nodig hebt. Weet ik inmiddels, of althans...dat begin ik te leren.