Ik viel gisteren in slaap tijdens de yoga-les. Dat heb ik nooit want slapen in een ruimte met andere mensen is niet aan mij besteed.
Nu met deze muziek en in de normaal voor mij zijnde slaaphouding gleed ik langzaam weg. Tot de docente mijn rug voorzichtig aanraakte omdat de les alweer verder ging (zonder mij).
Een powernappie laten we maar zeggen haha, gelukkig kon ik daarna zo mijn bed in rollen en sliep ik tot de volgende ochtend door.
Ik sliep zelfs zo vast dat ik niet meer wist wie ik was, waar ik was en welke dag het was toen ik wakker werd. Je opent je ogen en hebt een paar seconden nodig om te bedenken waar je bent. Dat is een fascinerend moment. Alsof je echt helemaal even bent los geweest van wie je bent. Je naam, agenda, verantwoordelijkheden en je zorgen.
Maar deze nachten heb ik niet altijd hoor. Ook ik heb wel eens plafonddienst. Midden in de nacht starend naar het plafond. Denkend aan een gesprek van gisteren. Aan iets wat morgen moet gebeuren. Aan iets wat je eigenlijk had willen zeggen.
Of helemaal nergens aan, maar je slaap komt gewoon niet. Klaas Vaak heeft de afslag gemist. Hoe harder je denkt ik móét nu slapen, hoe meer je wakker bent. Ondertussen tikt de klok… 00:47…..02:13….03:26. En ergens begint je hoofd al te rekenen hoeveel uur je nog over hebt voordat de wekker gaat. Maar heeh; “Als je niet slaapt, rust je toch” zei mijn moeder altijd….
Dus no worries, het wordt gewoon weer ochtend. Meestal.