Onderhandelen. Sterk in je schoenen staan. Je niet laten manipuleren. Voet bij stuk houden. En niet bang zijn voor een beetje tegengas.
Dat is opvoeden van pubers. Is het makkelijk? Twee van die grote jongens in huis? Niet altijd. Je moet zorgen dat je altijd "hun ouder" blijft, hoezeer ze ook boven je uit torenen. Je moet kunnen lullen als brugman; kan ik! En ik hoef nog steeds alleen maar mijn wenkbrauw op te tillen om ze aan te geven dat ze een grens naderen.
Zeker toen ik mijn wenkbrauwen laatst had laten verven en stylen "Hoe lang blijft dit zo mam? Het is namelijk best een beetje creepy". Thanks schat ;-)
Er was een tijd dat ik hun voetjes in één hand kon houden. Dat ik kusjes gaf op tenen ter grootte van doperwtjes. Nu hangt maat 46 over de leuning van de bank, pontificaal in mijn gezichtsveld wanneer ik tv probeer te kijken.
Er is duidelijk een nieuwe fase aangebroken in mijn moederschap. De fase waarin deodorant geen suggestie of optie meer is, maar een levensvoorwaarde voor harmonie in huis. Zeker met een moeder met een sterke neus. "Jezus; jij ruikt echt alles hè".
Elke dag naar de sportschool, hun schouders breed. Armen gespierd.
Stemmen die ineens laag klinken en steevast zeggen: “Komt goed, mam.” Ook als het even niet goed komt. Eerst tilde jij hen op. Nu tillen zij jou moeiteloos op “voor de grap”. Ze weten alles beter; hebben een inbreng in alles wat ik voorstel.
Maar soms..kijken ze mij aan en dan..in die blik zie ik ze ineens weer. Die kleine ventjes die zich achter mijn been verscholen wanneer ze werden aangesproken op straat. Die naar mij keken vanaf hun autostoeltjes op de achterbank wanneer ik in de auto in mijn achteruitkijkspiegel keek. Die in mijn armen sprongen toen ik op het schoolplein stond te wachten.
Het worden mannen en ik voel iets wat natuurlijk lijkt op trots. En ook iets wat verdacht veel lijkt op een klein beetje verdriet. Want, ik mis hun kleine handjes. Maar ik ben ook verliefd op hun grote handen.
En soms… heel soms…
als ze me aankijken…
zie ik hem nog.
Dat kleine jongetje.
Die mij ooit nodig had voor alles.
Het moederschap verandert stilletjes. Zonder dat iemand je waarschuwt....
Reactie plaatsen
Reacties