Als een mentos in een glas cola....
Het beeld is vaak leuker dan het ook echt hebben.
En dan bedoel ik niet "het hebben van de zaak, is het eind van het vermaak".
Ik bedoel dat iets soms benijdenswaardig lijkt, tot je het hebt. Zo ook mijn energie en levenslust. Het is prachtig, in de perioden dat alles in balans is ben ik creatief, energiek en gaat alles in de flow, dus als vanzelf. Tot de prikkels de overhand nemen.
Wanneer mijn bruistabletje het water raakt bubbelt het nog lekker rustig, sist het zachtjes en kun je de bubbeltjes nog volgen. Maar dan komen er meerdere bruistabletjes in mijn glas. Steeds een nieuw idee, uitdagingen, dingen die ik voel, hoor of zie. Flashbacks naar eerdere situaties passeren de revue, een geur, een plaats, alles kan iets terughalen. Ik lach, straal en ben 1 bonk onvervalste kern-energie.
Het leven draait op volle toeren en ik wil mij overal van mijn beste kant laten zien. Want op deze momenten kan ik tenslotte alles! Ik bruis. Ik bubbel. Ideeën stromen over. Die energie moet ergens heen! Verjaardag organiseren, no problem, draai ik mijn hand niet voor om.
Muurtje schilderen, kan! Vandaag nog!
En de tuin ook!
Ik wil al mijn sociale contacten aanhalen in 1 middag, iedereen aandacht geven, de beste moeder zijn, de beste vriendin.
Een hardwerkende business woman, een artistieke online verhalenschrijver, een verleidelijke vrouw voor degene die het waagt zo dichtbij te komen en ik probeer ook mijn kennis op peil houden over hoe de wereld ervoor staat.
Bam. Alles tegelijk. Ondertussen ben ik allang niet meer te volgen voor de mensen om mij heen, wat ik dan weer niet begrijp, want je weet toch?! Nja, die mensen weten het even niet meer Bi. Geen touw meer aan vast te knopen.
Langzaam verandert het water van mijn bruistablet in cola. En mijn bruistablet is een lekker fris mintje geworden, een mentos, hard van buiten, zacht..bijna vloeibaar van binnen. We weten allemaal wat er gebeurt als die mentos in aanraking komt met de cola. Juist. Het spuit alle kanten op. Ik moet mezelf dan een halt toeroepen, want het is vermoeiend. Voor de mensen om mij heen en niet op de laatste plaats ook voor mijzelf als ik zo hoog in mijn energie zit. Als een wervelwind bruis ik dwars door alles heen. Tot ik letterlijk neerval. En dan is het water stil. Geen creativiteit, geen energie en wel tranen. Van vermoeidheid vaak. Tegenwoordig herken ik het patroon en herken ik het genoeg om tijdig om op de rem te trappen. Of herken ik het door reacties van anderen en weet ik dat ik te hard bruis.
Dus mocht ik op dat punt staan, roep dan vooral: Teveel bubbels Bi!
Te veel bubbels!